آق فری و شرکا

دعوت نشدن کامبیاسو و حتی سرور کاپیتانهای دو عالم، خاویر بزرگ در تیم ملی آرژانتین دلیلی شد تا این وبلاگ متبرج شود و زلزله بیاید و آق فری دست به وبلاگ بزند و قاطی بکند و کله‌اش را بکوبد به دیفال و شب‌ها خوابش نبرد حتی با لالایی و قصه‌های مادربزرگ

اما گذشته از شوخی خودتان که مستخضر هستید در تهیه وتولید بازیکن، آرژانتین را می‌توانیم  از برزیل جلوتر بخواینم. هر کجای این کره خاکی نگاه بکنید آرژانتین بازیکنی صادر کرده است که بازیکن مذبور آن تیم و کشور را حتی آباد کرده است و حیف است به جان اقدسم که استفاده نشود و تیم بخواهد با بازیکنانی همچون ورون تاریخ انقضا گذشته به لعنتی برود. البته خب کمی احساسی شد و انشالله که همه چیز بر وفق مراد باشد آقای مارادونا می‌باشند و بهتر می‌دانند!

فوتبال را با تیم ملی آرژانتین در جام جهانی 1994 شناختم و همیشه آرزوی سعادت و خوشبختی این تیم را داشتم که متاسفانه در این چند دوره از جام جهانی از آن تاریخ این بخت برای تیم حاصل نشده است و نمی‌دانم چرا چه دردی است که هیچ گونه امیدی به این تیم در این دوره ندارم و کلاً هم البته این درست نیست صرف نبود بازیکنانی مثل کامبایسو نباید یک تیم بزرگ مثل آرژانتین را متضرر کند و اصلاً یک تیم که به یک و دو سه تا بازیکن بند نیست! و خلاصه کار کار گروهی و تیمی و تاکتیک است که کارساز است و همانطور که می‌بینید باید با این حرفها یک کورسوی امیدی باز کنیم!

در مورد لیونل مسی هم دیروز برای بچه محل‌هایمان می‌گفتم برای شما هم بگویم که احساس کلیشه‌ای دارم که لیونل در قالب بارسا جا اقتاده با بازیکنانی چون ژاوی و اینستا اخت شده است که می‌ترکاند وگرنه با بازیکنانی… چه عرض کنم اما به هر حال اگر مسی ملیتی اسپانیایی داشت به طور حتم بارسلونایی دیگر از اسپانیا ساخته می‌شد که آن موقع می‌بایست اسپانیا را مدعی قهرمانی دانست! و بدین وسیله امیداریم و دست‌ها را به سوی پروردگار متعال بلند می‌کنیم و از ماراردونای عزیز مصرانه خواستاریم برای لیونل مسی تدبیری جانانه کند و او را حرام نکند! الهی آمین الهی آمین الهی آمین

چیزی به جام جهانی نمانده است و این اپلیکشن آیپاد تاچ بنده ثانیه شمار دارد برای جام جهانی که نشان می‌دهد الان: 23 ساعت و 5 دقیقه و 15 ثانیه و اینها بعله اصلاً این پست را نوشتم که بگویم آیپاد تاچ دارم دلتان بسوزد! تگ هم بزنید ندید بدید

پارسال این موقع شور و حال عجیب انتخاباتی داشتیم که دیدن داشت و باورمان شده بود همه چیز که سحر نزدیک است که همه چیز خلاف آن چیزی شد که در مخیله می‌گذشت و بر ما چه گذشت! حالا امسال هم شور و حال عجیب جام جهانی فرا گرفته ما را و این بار البته امیدی به آرژانتین ندارم(یم؟) و امیدارم مثل انتخابات تصورمان برعکس از آب دربیاید و آرژانتین قهرمان شود و خوشحال باشیم الکی چرا که دل خوشی دیگری نداریم جداً در این مملکت دلمان به همین چیزها خوش است والله

در این یکسال اندی مولری که وبلاگ نمی‌نویسم وقت مازاد بر اضافه‌ام که پیشتر در وبلاگ می‌گذشت در توییتر و این حرفها خلاصه می‌شد که یک خورده مخصوصن این چند وقت که بر حسب عادت به بهترین‌های روز و هفته و ماه و سال و قرن در فرندفید سر می‌زنم جو آن از آنچه انتشار حرفهای جدی‌ترانه در حد مدیترانه باشد به… اینها را گفتم که نه اینکه بگویم من چقدر آدم جدی و مثبت و مدیر شایسته‌ای هستم نه نه خواستم بگویم وبلاگ هنوز همان وبلاگ است با همان تعریف با همان تمجید نه خز شده است نه داهاتی شده است نه خاله زنکانه! حجب و حیای خودش را دارد. گوشه‌ای صفحه‌ای است می‌نویسی هر کسی دوست دارد بخواند می‌خواند هر کسی هم دوست ندارد می‌رود یک وبلاگ دیگر را می‌خواند! خوشش آمد نظر می‌دهد لایک می‌زند با تو ارتباط برقرار می‌کند دوست می‌شوی ازدواج می‌کنی و تا به اینجا می‌بینید چه خوب است یعنی سیستم سنتی دسته دوم نوستالژیک خوبی دارد و حالت درد دلانه دارد و آخی خلاصه این چرندیات را نوشتم نه اینکه تحلیل کنم و ادعایم بشود نه نه خواستم بگویم هفته‌ای دو سه باری حتی می‌آیم مخصوصن الانه که جام جهانی است و حرف‌ها برای گفتن توی تنور دارد می‌سوزد جیلز ولیز می‌کند.

این حرفهای بالا هم نتیجه گیری دارد اینکه آرژانتین قهرمان می‌شود به جان اقدسم